Mijn naam horen roepen

Deel hier je "inzichten des levens" of vertel iedereen over die leuke e-card die je ontvangen had.

Re: Mijn naam horen roepen

Berichtdoor Sheherazade » zo 06 sep 2015, 14:27

Probeer je eigen ouder te worden. (innerlijke kind koesteren)
Emotionele deprivatie is heel beschadigend.
Vandaar ook je knuffelbeertje als ongevaarlijk object.
Anderen zoeken het in een huisdiertje.
Kinderen die in een goede omgeving opgroeien hebben iets van openheid en hun blik.
Het zijn echte kinderen, terwijl wie minder fortuinlijk is en vorm van frustratie kan meedragen, die niet zelden tot uiting komt in onvrede, woede, of gewoon verdriet en depressies, ook op latere leeftijd.
Ben zelfs van mening, dat veel depressies voortkomen uit de jeugd.
Rebellie of crimineel gedrag kan ook een gevolg zijn deprivatie.
Toch kunnen kinderen onder de meest bedroevende omstandigheden in staat zijn iets authentieks te bewaren, dat is het onverwoestbare kind. (hun kern)
Vroeger was het zelfs gebruikelijk als een vader zijn gang ging en zich onttrok aan de communicatie, omdat hij belangrijker dingen dacht te hebben, of eenvoudig niet in staat was door eigen gebreken met kinderen te communiceren. Wat een armoede van geest, denk ik dan. Ze zijn het kind in zichzelf kwijtgespeeld.
De gelukkige mens is immers de spelende mens.

Toch kunnen bepaalde contacten als vriendschappen, een leraar/lerares, voorbeeldfuncties enz heel veel bijdragen, zodat een kind toch bijgestuurd wordt. Het zelfstandig ontdekken van wie het in wezen is, kan alleen met bepaalde vrijheden toestaan en vooral mogelijkheden bieden.
Kinderen zijn immers geen modelpoppetjes, waar je windows tig op kunt installeren.
Je kunt niet anders worden dan wat je ten diepste bent, maar daar wordt vaak te weinig rekening mee gehouden.
Het is echt een gave, als iemand die mogelijkheden wel ziet en stimuleert.
De diversiteit aan karakters is immers een grote verrijking van een sociale groep.
Daarom is de eenheidskoek die vaak wordt voorgezet, zo verderfelijk eenzijdig.
Eenheid leidt namelijk tot conflicten, omdat het ingaat tegen de eigen natuur.
Het is ook de reden dat kinderen zich vervelen.
Een in zijn bezigheden verdiept kind herkent zelf wel wat het wil, ook al is er een maatschappelijke noodzaak ten minste iets te worden. Kinderen groeien heus wel uit hun speelgedrag, als het doel maar interessant genoeg is en dat geldt ook voor volwassenen. Maar spel blijft noodzakelijk.

Maar hoe kun je verwachten, dat een kind een beeld vormt van het volwassen leven, als het daar geen kennis van heeft, omdat die wordt onthouden, of omdat het bijvoorbeeld als dom of ongehoorzaam wordt weggezet? (dus niet hun starre patronen volgt)
Persoonlijk heb ik altijd de meest leerzame gesprekken gehad met kinderen, omdat ze graag luisteren als ze merken dat je naar beste kunnen probeert hen iets bij te brengen. Ze stellen ook heel intelligente vragen.
Een strenge leraar met harde handen bereikt niet half wat een leraar met geduld en liefde of openheid bereikt. Dus de autoritaire, kille, of militante opvoeding is een achterhaald patroon. Gelukkig maar.
Ik heb heel wat meer geleerd van de liefdevolle mensen, dan van die keiharde bikkels, waartegen je terecht afzet, of een pa achter zijn krantje. (emotionele en communicatieve absentie. Wat een gemiste kansen)

Groetjes
Niet meer dan een droom per post. Geen dromen van derden plaatsen.
Avatar gebruiker
Sheherazade
 
Berichten: 3628
Geregistreerd: ma 23 sep 2013, 11:10

Re: Mijn naam horen roepen

Berichtdoor Teddybeer » zo 06 sep 2015, 19:59

Wow! Wat kan je dat mooi verwoorden. Ben er wel door geraakt en het doet me ook wat. Nu begrijp ik dat ook beter. Super bedankt!

Groetjes terug.
Teddybeer
 
Berichten: 64
Geregistreerd: ma 30 maart 2015, 22:21

Vorige

Keer terug naar Inzichten



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron